Wyszo poleca


Daqri is a company trying to change the way people work in industrial environments by introducing augumented reality into the workplace. They’re most notable for an AR smart helmet they’ve designed and produced ( This weekend they concentrated on coordinating an event in DCU Innovation Center in Ireland.

While most participants were from Dublin, some people came from Spain, USA, Poland (me!) and even New Zealand. Apart from networking and getting to know each other, the goal was to develop an augmented reality app.

We were encouraged to use technologies like 4D Studio (web based tool created by Daqri), ARToolkit (open source AR library), Melon (dry-electrode EEG reading headband) or even Daqri Smart Helmet SDK.

I paired up with an italian developer Vincenzo F. to work on his idea of an augmented reality book reader. After a day and a half of struggling with Android SDK, OpenGL and ARToolkit, we managed to code a prototype showing the potential of this technology. You can take a look at a short video here:

Overall attending the hackathon was a very pleasant experience – I had tons of fun, met lots of passionate people, learned a lot about augmented reality and current state of technology.

Daqri is planning to organise another hackathon next year, so you can still experience all the above for yourself. Be sure to follow their twitter profile (@DAQRI) to keep up with what they are up to!

Mobile Central Europe 2014

Games are fun, no doubt about it. Turns out not only playing them, but also making can be a source of tons of enjoyment and satisfaction. This is how I got into programming in the first place – I just wanted to learn how to create my own RPG.

So I paid the conference fee (turns out it’s not always beneficial to be an ‚early adopter’, promocodes were easy to obtian later on), paid for the flight ticket to Warsaw, Poland (my home city btw) and joined other fellow programmers listening to the first lecture delivered by Mike Lee (@bmf on Twitter).

And what do I hear? His main point was: Don’t make games, it’s a VERY expensive hobby. Oh, and also: don’t make games. Did I mentioned don’t make games already?

Yeah, right – perfect start of the day – hearing Mike contradicting the whole reason I got into writing software in the first place ;)

Actually it was hardly a shocker for me, but some of his points were very eye-opening. Times when I shared this worldview that professional game development is a dream job are long gone. There’s a reason I’m making a more traditional ‚business’ software.

Anyways, the conference was great. I didn’t expect the first edition of any IT conference to be so well organised and overall so valuable. Great speakers lineup, fenomenal venue (in a cinema!! yay!), lots of really nice peope. To be honest as one of the first people to buy a ticket I didn’t expect much (the website was almost empty when I signed up). But over time (with more and more speakers anounced) it became obvious that the event is going to be huge and very worthwhile.

Unlike most Polish conferences, this one attracted mostly international (and mostly well-known) speakers, which is rather unusual and especially noteworthy considering the event price. To name just a few, we had a chance to listen to Chris Eidhof, Ortha Therox, Jon Reid and Peter Steinberger. Three simoultaneous lecture tracks guaranteed that one wouldn’t end up listening to something he didn’t find interesting.

One talk that got me thinking was Drew Crawford’s ‚UI testing sucks’. This is something I’ve been looking into recently (Calabash in particular). He made an argument that the UI automation tools need to have so many assumptions (which will not always hold true), that where possible we should focus on writing correct unit tests first and only then start thinking about automated UI testing. Or even think about dropping automated UI testing completely in favour of TDD. I’ve got too little direct experience with BDD to comment on that, but that’s a certainly interesting point.

Did I mentioned how cool the venue was? Not only did we have enormous cinema screen sizes and very comfortable chairs, but also we didn’t have to go to a pub for the afterparty. For me that’s a huge benefit – as a non-native english speaker I find it difficult to talk with others in environments having lots of loud background noise.

Oh and during the afterparty the attendees were able to play some games.. on a cinema screen. Pretty cool, huh? ;)

Unfortunately I didn’t get a chance to join a preceeding event – JITTER hackaton that happened on friday. You can check out the official hackaton video here (includes some footage of the actual conference).

In short: the conference turned out waay better than I anticipated. It could easily compete with similar events that happen abroad, only it beats them with the ticket price ;)

Will I go next year? Sure I will! And you should too, it’s worth it!

If you read my blog from time to time you probably noticed a trend that I attend a technical conference, get excited about it and afterwards describe how awesome it was, encouraging you to join next year. Well, this post will be no different ;)

While usually (at least in Poland) mobile conferences tend to cover whole bunch of platforms (or at least the two most popular ones), iOSDevUK was centered purely around iOS development. Which makes it especially interesting, since it creates a great opportunity to meet lots of people who deal with the same stuff you do professionally and exchange experiences.

The venue



It took place in a picturesque small west coast welsh town of Aberystwyth (prepare for a daily seagull-induced wakeup). Apart from fantastic landscape, the location provided local pubs around every second corner, which inevitably led to socializing over a pint every evening :)

Both the lecture rooms and the default accommodation were on the university campus, which resulted in a really affordable conference fee. Some voices on twitter complained about a claustrophobic dorm rooms (or unfriendly electronic shower user interface), but I don’t think you need any more luxuries for a 3-day stay (wifi worked in the dorm rooms, what else could we possibly need? ;)

Protip: if you travel overseas (like I did), it helps to actually read the travel hints on a conference website. That would have saved me a few hours journey (Birmingham International is the preferred airport of choice, not any of the London ones).

The lectures

As usual, quality of the lectures varied. Some that I expected to be excellent, turned out to be so-so, other ones which I didn’t even want to attend, turned out to be really enjoyable.

Overall – I didn’t experience any epiphany listening to the talks, but I never felt like attending to any of them was a poor use of time.

The only thing I didn’t like about the lectures was that they haven’t been video-recorded. Which means if you were interested in two sessions happening simultaneously, there was no way to benefit from both (we had two tracks of talks most of the time).


Playing with Arduino bluetooth board and pulsating hedgehog app with @miguelquinon

Not all the lectures were full-length. The conference incorporated the idea I’ve heard about, but have never seen ‚implemented’: 5-minutes lightning talks. That turned out very well, I’d love to see more conferences allowing this short speech format.

Apart from the lectures, there have also been a bunch of workshops (including Core Data one conducted by Marcus Zarra) and an Arduino hack (which became way more fun after pizza, beer, nerf gun and hedgehog images came into play).

The people

The attendees are usually the highlight of all conferences, this time it was no different. Momentarily it was just a tiny bit surreal for me to see and/or chat with the iOS tutors known from the internet that I didn’t ever expect to meet in person. And judging by the other people’s reactions and standing ovations after Dave Verwer’s talk (the guy behind iOS Dev Weekly), I presume that at least some other people shared that feeling.

For me as an introvert and non-native English speaker (far from the best one) it was definitely a stretch to have so many conversations with people over such a short period of time, but I absolutely enjoyed it.


Overall I really enjoyed the conference and had a blast! It’s always a little bit inconvenient to attend an event happening in the middle of the week, but this time it was absolutely worth it, no doubt about it.

Big thanks to Chris Price and all the other organizers for their huge effort put into organizing the event and see you all next year!

Btw. if you missed the opportunity to join iOSDevUK this year, there’s another iOS conference happening shortly (17-19 of September), check out NSSpain website!

Kiedy skonczymy studia i przejdziemy do kolejnego etapu w naszym zyciu, latwo wpasc w pulapke i przestac sie rozwijac. Praca moze szybko stac sie monotonna rutyna, pozbawiona wiekszych wyzwan. Kolejne dni moga stawac sie do siebie coraz bardziej podobne. Dazenie do wygodnego, malo wymagajacego zycia, stabilizacji, moze okazac sie pulapka, z ktorej nielatwo sie uwolnic.

Za wygode latwego zycia, ‚na domyslnych ustawieniach’, placimy cene, z ktorej czesto nie zdajemy sobie sprawy. Mamy wrazenie, ze czas mija blyskawicznie, zdecydowanie szybciej niz bysmy sobie tego zyczyli. Jednoczesnie w chwilach retrospekcji, ciezko przypomniec nam sobie wiele z minionych dni i tygodni. Wiekszosc naszego czasu uplywa na podobnych zajeciach, wiec mozg nawet nie stara sie zarejestrowac na dluzej tego, co dzieje sie wokol nas.

Istnieja sposoby na walke z tym stanem, wyjscie z marazmu i rozpoczecie bardziej ekscytujacego zycia. Jednym z nich jest pomysl „30-sto dniowych prob”. Wybieramy jedna sfere zycia, ktora chcielibysmy rozwinac. Decydujemy sie na jedna zmiane, ktora chcemy wprowadzic do naszego postepowania. A nastepnie wprowadzamy ja w zycie i kontynuujemy dzien po dniu, starajac sie wytworzyc nowy nawyk.

Polecam obejrzec ponizszy TED Talk, w celu uzyskania bardziej szczegolowych informacji:

Matt Cutts: Try something new for 30 days

Nie ma watpliwosci, ze pomysl jest godny uwagi. Nie ulega watpliwosci, ze wprowadzenie w zycie „30-sto dniowych prob” szybko spowoduje pozytywne zmiany. Ale polepszenie sie subiektywnej jakosci zycia nie bedzie jedynym rezultatem. W procesie neurogenezy powstana nowe polaczenia nerwowe. Mozg po prostu doskonale zapamietuje, kiedy robimy zupelnie nowe rzeczy.

O idei 30-sto dniowych prob slyszalem wczesniej niejednokrotnie. Jednak nigdy nie wprowadzilem jej w zycie. Dopiero dzisiaj rano zastanowilem sie nad przyczyna tego stanu rzeczy. Z jednej strony doskonale zdaje sobie sprawe z korzysci tego rozwiazania. A z drugiej – nie podjalem w zwiazku z tym zadnej akcji. Jednym z powodow jest oczywiscie zwykle lenistwo. Ale to nie jedyna przyczyna.

Zrozumialem, ze dla mnie, horyzont czasowy jednego miesiaca jest po prostu zbyt dlugi. Podjecie sie postanowienia, ktorego mialbym trzymac sie przez kolejne 30 dni, jest dla mnie wyzwaniem. Jest to na tyle znaczacy okres czasu, ze ciezko byloby mi nawet wybrac sfere zycia, nad ktora chcialbym przez caly ten okres pracowac.

Ale idee zawsze mozna zmieniac, dostosowywac do naszych potrzeb. Dlaczego zatem nie zmienic pomyslu 30-sto dniowych prob na proby zaledwie 7-dmio dniowe? Tydzien czasu, to wystarczajaco dlugo, zeby podjac sie nowej czynnosci i byc w stanie osiagnac ciekawe rezultaty. A jednoczesnie nie jest to okres na tyle dlugi, zeby stanowil wyzwanie. To tylko 7 dni, przez ktore zobowiazujemy sie do wykonania jakiejs czynnosci.

Efekty? Wszystko zalezy od ‚implementacji’. Od tego, w jaki sposob (i czy w ogole) pomysl zostanie wdrozony. Ale jest duza szansa na bardzo pozytywne rezultaty. Podejmoawnie w sposob sekwencyjny 7-dmio dniowych prob bedzie mialo tak na prawde efekt podobny do prob 30-sto dniowych. Ilosc wlozonej pracy bedzie dokladnie taka sama. Zmieni sie jedynie sposob postrzegania. Ograniczenie dlugosci trwania proby do 7-dmiu dni, powoduje ze przestaje byc ona duzym wyzwaniem.

Let’s do this!

Moja pierwsza tygodniowa proba jest zwiazana z blogowaniem. Oznacza to pisanie i publikowanie postow przez kolejne 7 dni. Prawde mowiac ostatnio nie mam na to czasu, ale to oznacza tylko to, ze musze znalzc (‚stworzyc’) ten czas.

Oczywiscie oznacza to rowniez degradacje jakosci publikowanych materialow. Pokazuje to rowniez przyklad niniejszej notki – nie ma w niej nawet polskich znakow, brakuje kilku iteracji korekty.

Ale chce trzymac sie programistycznej zasady ‚release often’. Przez ten tydzien, zalezy mi na tym, zeby posty wychodzily na czas, a nie na ich poprawnosci stylistycznej. Podstawowe informacje, ktore chcialem przekazac, juz tu sa. Sens wypowiedzi pozostaje zachowany. Jedynie warstwy stylistyczna i gramatyczna wymagaja poprawek.

Jesli skupie sie na redagowaniu notki, zajmie to po prostu zbyt wiele czasu. W tej chwili nie jest moim celem stworzenie postow idealnych. Wytwarzanie rzeczy dobrych, wymaga czasu. Ale nawet rzeczy przecietnej jakosci, czesto maja duza wartosc.

Zawsze moge przeredagowac ta notke w przyszlosci, jesli tylko uznam to za stosowne.

Chcialbym rowniez, zeby notki byly w jezyku angielskim, oraz tematycznie skypialy sie na programowaniu lub ewentualnie branzy IT. Jednak sa to jedynie dodatkowe zalozenia, a nie wymagania.

Zachecam do podjecia wlasnych „7 days trials”. 7 kolejnych dni znacznie latwiej przeznaczyc na rozwoj w wybranej sferze zycia, niz 30.

Każdy programista ma swoje preferencje, dotyczące używanych przez niego narzędzi i języków programowania. W pewnych technologiach pisze im szybko i wygodnie, innych raczej unikają. Jednym z popularnych języków, który nigdy nie zyskał mojej sympatii jest Java. Można się więc spodziewać, że nie będę zainteresowany spotkaniami, skupionego wokół niej community.

Dlatego mój entuzjastyczny stosunek do Confitury może nieco dziwić. Wystarczy jednak spojrzeć na rozbudowaną agendę konferencji, aby zarazić się pozytywnym nastawieniem. Tym bardziej, że uczestniczyć w tym wydarzeniu możemy całkiem za darmo.

Prelekcje od początku zapowiadały się naprawdę zachęcająco: różnorodność tematów spowodowała, że każdy mógł bez problemu znaleźć coś dla siebie. Aż cztery równoległe ścieżki wykładów (!) gwarantowały, że żaden z uczestników nie będzie się nudził nawet przez chwilę. W moim przypadku wystąpił problem nadmiaru ciekawych wykładów – zdarzały się sesje, podczas których miałem ochotę przebywać w dwóch salach jednocześnie.

Merytorycznie – było super. Konferencje Javowe w Polsce mają już chyba za sobą etap zachwalania samej technologii i zamiast tego skupiają się na różnorodnych tematach związanych z wytwarzaniem oprogramowania. Jakich konkretnie? Poruszono takie zagadnienia, jak na przykład: testy, continuous deployment, zarządzanie czasem i technikami pracy, rozmowy rekrutacyjne, wzorce projektowe, praca zdalna, SOA i inne. Sporo ciekawych, wartych wysłuchania prelekcji.

Jeśli o mnie chodzi – pomimo, że nie wiążę mojej przyszłości z Javą – z pewnością pojawię się również na przyszłorocznej edycji Confitury. Do zobaczenia! ;)

Dodatkowe materiały nt. konferencji:

Videorelacja (YT)

Relacje pozostałych uczestników

Confitura’12 – oficjalny portal

* – w oryginale cytat dotyczył powodów i metod wdrożenia w firmie „continuous deployment”

W chwili obecnej moja ścieżka kariery zawodowej (a także akademickiej) nie ma nic wspólnego z programowaniem gier. Od roku nie zajmowałem się również pracą nad amatorskimi projektami z dziedziny elektronicznej rozrywki. Przestałem również śledzić portal oraz forum dyskusyjne, będące jego integralną częścią. Aby ponownie poczuć atmosferę towarzyszącą spotkaniom tego community, zdecydowałem się wziąć udział w VIII edycji Ogólnopolskiej Konferencji Inżynierii Gier Komputerowych, która miała miejsce w Siedlcach w dniach 26-28 marca.

W porównaniu z poprzednim rokiem, ilość prelekcji zmalała mniej-więcej dwukrotnie. Z tego powodu zarzucono znany z wcześniejszej edycji pomysł prowadzenia jednocześnie dwóch sesji wykładowych. W dodatku poziom części z przedstawionych prezentacji również nie był najwyższy – najczęściej brakowało informacji ściśle technicznych.

Pierwszego dnia mieliśmy okazję wysłuchać prelekcji na temat języka skryptowego lua. Następnie przedstawiciel Qubic Games przedstawił istotę inicjatywy independers, ułatwiającej młodym zespołom programistów proces developmentu oraz sprzedaży pierwszych komercyjnych produkcji. Prelegent zarysował również sytuację na rynku aplikacji mobilnych, a w przerwie gorąco zachęcał do zapoznania się z nowym iPadem :) Podobnie jak w zeszłym roku, wykład przedstawiciela The Farm 51 został odwołany.

Drugiego dnia konferencji Gynvael opowiadał na temat bezpieczeństwa oprogramowania. Na prostych przykładach pokazał nam, jakich konstrukcji językowych należy wystrzegać się podczas tworzenia gry, aby zmniejszyć jej podatność na ataki. Reg wraz z Dabem opowiadali na temat wad programowania obiektowego, optymalizacji kodu C++ oraz modnego ostatnio w społeczności twórców gier podejścia DOD. Udany był także wykład na temat możliwości wykorzystania systemów dialogowych w grach, poprowadzony przez jednego z przedstawicieli koła naukowego Polygon z PW. Za mniej interesujące uważam prezentacje na temat silnika Ogre 3D, porównania języka html 5 z możliwościami technologii Flash oraz prezentacja przedstawiciela Techlandu omawiająca techniki mapowania wypukłości. Zwieńczeniem drugiego dnia konferencji był tradycyjny konkurs wiedzy programistycznej, którego zwycięzcą został Xion.

Niestety w tym roku nie mogłem uczestniczyć w najważniejszym wydarzeniu trzeciego (ostatniego) dnia konferencji, jakim jest konkurs zespołowego programowania gier COMPO. W zeszłym roku była to dla mnie najciekawsza i najbardziej zapadająca w pamięć część IGK. Brzuch niemal rozbolał mnie ze śmiechu ;) Zważywszy na doborowe towarzystwo, przypuszczam że tym razem musiało być co najmniej równie zabawnie :)

Z ciekawostek warto wspomnieć, że jeden z zespołów (którego osią byli pracownicy warszawskiej Polidei) planował stworzenie produkcji na urządzenia działające pod kontrolą systemu Android. Zaskoczyła nas również zmiana dotycząca uczelni, która nas gościła. Akademia Podlaska obecnie nosi nazwę Uniwerstytetu Przyrodniczo-Humanistycznego. Dla czytelnika pozostawiam rozstrzygnięcie, czy kierunki studiów, takie jak na przykład informatyka należą do nauk przyrodniczych :)

Dzięki wszystkim za uczestnictwo i dobrą zabawę, fajnie było znów się z Wami spotkać! Do zobaczenia za rok!

Jakiś czas temu na forum amatorskich programistów gier ( jeden z użytkowników „pochwalił się” utratą krytycznych danych – pracy dyplomowej, kolekcji zdjęć, itp. Osobiście znam osoby, które również miały tego typu przykre doświadczenia (na przykład z powodu nieuważnego czytania komunikatów podczas instalacji Linuxa). Sam dwukrotnie miałem problem z zarażeniem systemu przez wirusa – jedna z tych infekcji spowodowała utratę całego systemu.

Podobne sytuacje występują stosunkowo często, a jednak niedoświadczeni użytkownicy wciąż nie zdają sobie sprawy z zagrożenia. Nie wiedzą, jak ważne jest regularne wykonywanie kopii zapasowych kluczowych dokumentów.

W dalszej części tekstu wyjaśniam, jak osoba niekoniecznie obeznana z obsługą komputera, może w prosty i skuteczny sposób uchronić się przed utratą danych.

Dla tzw. power userów: przeczytajcie wpis na angielskiej wikipedii o Dropboxie oraz porównanie systemów automatycznego backupu plików

Pozostałych („normalnych” użytkowników) zapraszam do kontynuowania lektury. Za chwilę zaprezentuję przegląd alternatywnych, „złych” rozwiązań. Jeśli nie masz czasu, przejdź od razu do ostatniej sekcji, opisującej najlepsze podejście.

Moim zdaniem wykonywaniem kopii zapasowych powinien zajmować się system operacyjny. W dodatku powinien je przygotowywać w sposób możliwie zautomatyzowany i transparentny dla użytkownika. Niestety na dzień dzisiejszy jedynie użytkownicy Mac OS mogą cieszyć się taką funkcjonalnością wbudowaną w system (program Time Machine). Posiadacze komputerów PC muszą radzić sobie inaczej.

Read More