Quick google research revealed that quite a few people were struggling with the same issue. Most often it happened when they tried to update the jailbroken device. People had various suggestions, here’s what worked for me. But first, a little background.

Sometimes you may want to downgrade your device iOS version. You may want to do that if you’re into iOS software development or jailbreaking. Or simply you may find some of the new firmware version’s changes unacceptable (i.e. lack of multitasking gestures for iPad 1 in iOS5). After all it’s always good to have a choice.

To do that, you need a couple of things. One of those are your device SHSH blobs (digital signatures based on some device hardware keys and the firmware version). You need to preserve them before upgrading to newer iOS version (or jailbreaking the device). Without them it’s impossible to downgrade, Apple doesn’t allow to install firmware they haven’t sign (and they sign only newest iOS version, so if iOS5 is out, you cannot sign e.g. 4.3.2 firmware any more). More information on this topic can be found here: http://bit.ly/aNI5hA.

Since I’m a software developer and also I find jailbreaking useful (I don’t encourage installing pirated software, but jailbreak actually makes some really cool stuff possible via custom Cydia packages) some time ago I wanted to store my device SHSHs for 4.3.2. I used sofware called „Tiny Umbrella” to do that. It certainly did the job, but it also caused some harm in the process. When you try to install earlier firmware version SHSH is not taken from one of the Apple servers, it’s pushed from your localhost instead (from TinyUmbrella’s integrated local TSS server) or from Cydia server. To achieve this, iTunes request to Apple servers are being redirected to localhost/Cydia. That makes perfect sense. The bad part is that TinyUmbrella doesn’t always (or ever) clean up after it’s job is done. So after you saved your SHSHs and tried to restore earlier firmware version, the clutter on your Mac remains untouched.

Imagine that you used TinyUmbrella and now want to update to the newest iOS version, which you have never installed before. What happens is… well – basically it doesn’t work at all. iTunes thinks it sends a sign request to Apple server, but in fact it sends it to localhost (your computer; or Cydia server). If TinyUmbrella’s TSS server is not running (default behavior), iTunes doesn’t get any response at all. So it thinks sth. is wrong with your device and presents the „device could not be restored” error.

Ok, but why does it happen?

Remember that you had to provide your admin credentials to make TinyUmbrella run? That’s because it needs to modify /etc/hosts file (to redirect iTunes requests). That’s where unhandled clutter remains. Let me show you how to fix it.

 
1. Run Terminal App

You can find it in Application -> Utilities.

Alternatively you can use Spotlight to find it. Press Cmd+Space and type „Terminal”. Click on the first result.

Terminal window pops out.

 
2. Change user to administrator

If your account has administrator privileges you can safely omit this step.

Type su admin_account_name where admin_account_name is Administrator login on your system. You will be asked to type administrator’s password.

On my Mac user with administrator privileges is named tomekwyszomirski, so I typed „su tomekwyszomirski” and entered that user’s password:

Great! Now you are able to edit system files.

 
3. Type sudo nano /etc/hosts

Type sudo nano /etc/hosts

You land in a console texteditor (nano) with hosts file opened.

 
4. Find line with gs.apple.com not preceded by #

Move your cursor (using keyboard arrows) to beginning of the line which contains gs.apple.com but doesn’t start with hash #.

Insert hash # at the beginning of that line to comment it out.

 
5. Save file and quit

Save file by pressing Ctrl+O (^+O in Mac notation). Nano asks to confirm filename, hit Enter.

Quit nano by pressing Ctrl+X (^+X). You can now close terminal window.

 
6. update your iOS device!

That’s it! You’re done! You can now proceed to iPhone/iPad firmware update using iTunes! It won’t fail now.

W porównaniu z poprzednim rokiem, ilość prelekcji zmalała mniej-więcej dwukrotnie. Z tego powodu zarzucono znany z wcześniejszej edycji pomysł prowadzenia jednocześnie dwóch sesji wykładowych. W dodatku poziom części z przedstawionych prezentacji również nie był najwyższy – najczęściej brakowało informacji ściśle technicznych.

Pierwszego dnia mieliśmy okazję wysłuchać prelekcji na temat języka skryptowego lua. Następnie przedstawiciel Qubic Games przedstawił istotę inicjatywy independers, ułatwiającej młodym zespołom programistów proces developmentu oraz sprzedaży pierwszych komercyjnych produkcji. Prelegent zarysował również sytuację na rynku aplikacji mobilnych, a w przerwie gorąco zachęcał do zapoznania się z nowym iPadem :) Podobnie jak w zeszłym roku, wykład przedstawiciela The Farm 51 został odwołany.

Drugiego dnia konferencji Gynvael opowiadał na temat bezpieczeństwa oprogramowania. Na prostych przykładach pokazał nam, jakich konstrukcji językowych należy wystrzegać się podczas tworzenia gry, aby zmniejszyć jej podatność na ataki. Reg wraz z Dabem opowiadali na temat wad programowania obiektowego, optymalizacji kodu C++ oraz modnego ostatnio w społeczności twórców gier podejścia DOD. Udany był także wykład na temat możliwości wykorzystania systemów dialogowych w grach, poprowadzony przez jednego z przedstawicieli koła naukowego Polygon z PW. Za mniej interesujące uważam prezentacje na temat silnika Ogre 3D, porównania języka html 5 z możliwościami technologii Flash oraz prezentacja przedstawiciela Techlandu omawiająca techniki mapowania wypukłości. Zwieńczeniem drugiego dnia konferencji był tradycyjny konkurs wiedzy programistycznej, którego zwycięzcą został Xion.

Niestety w tym roku nie mogłem uczestniczyć w najważniejszym wydarzeniu trzeciego (ostatniego) dnia konferencji, jakim jest konkurs zespołowego programowania gier COMPO. W zeszłym roku była to dla mnie najciekawsza i najbardziej zapadająca w pamięć część IGK. Brzuch niemal rozbolał mnie ze śmiechu ;) Zważywszy na doborowe towarzystwo, przypuszczam że tym razem musiało być co najmniej równie zabawnie :)

Z ciekawostek warto wspomnieć, że jeden z zespołów (którego osią byli pracownicy warszawskiej Polidei) planował stworzenie produkcji na urządzenia działające pod kontrolą systemu Android. Zaskoczyła nas również zmiana dotycząca uczelni, która nas gościła. Akademia Podlaska obecnie nosi nazwę Uniwerstytetu Przyrodniczo-Humanistycznego. Dla czytelnika pozostawiam rozstrzygnięcie, czy kierunki studiów, takie jak na przykład informatyka należą do nauk przyrodniczych :)

Dzięki wszystkim za uczestnictwo i dobrą zabawę, fajnie było znów się z Wami spotkać! Do zobaczenia za rok!

…jakie kiedykolwiek mi zadano. Właściwie każda możliwa interpretacja (poza biologiczną, choć nawet ta nie zawsze jest oczywista) prowadzi do niejednoznacznej odpowiedzi. Z mojej perspektywy najciekawszy jest kontekst związany z naturą rzeczywistości (zagadnienie jak najbardziej praktyczne, ponieważ przyjęcie dowolnej hipotezy wpływa na nasze zachowanie i światopogląd).

Niestety przez ostatnie kilka tysięcy lat nie udzielono jednoznacznej odpowiedzi na pytanie ze zdjęcia. Pozostaje nam poszukać jej samemu. Możemy zacząć od zadania pytania pomocniczego „a co jeśli faktycznie nie żyję?” w kontekście rzeczywistości subiektywnej. Albo podejść do tematu bardziej przyziemnie i rozpatrywać zagadnienie tak, jak w filmie „Yes Man” („You’re dead, Carl. You say ‘no’ to life and therefore, you’re not living”). Potem pozostaje już tylko wyciągnąć wnioski i zacząć żyć. Oczywiście o ile istnieje coś takiego jak życie i nie jesteśmy tylko ‘programami’ w jednej wielkiej symulacji… ;)

Podobne sytuacje występują stosunkowo często, a jednak niedoświadczeni użytkownicy wciąż nie zdają sobie sprawy z zagrożenia. Nie wiedzą, jak ważne jest regularne wykonywanie kopii zapasowych kluczowych dokumentów.

W dalszej części tekstu wyjaśniam, jak osoba niekoniecznie obeznana z obsługą komputera, może w prosty i skuteczny sposób uchronić się przed utratą danych.

Dla tzw. power userów: przeczytajcie wpis na angielskiej wikipedii o Dropboxie oraz porównanie systemów automatycznego backupu plików

Pozostałych („normalnych” użytkowników) zapraszam do kontynuowania lektury. Za chwilę zaprezentuję przegląd alternatywnych, „złych” rozwiązań. Jeśli nie masz czasu, przejdź od razu do ostatniej sekcji, opisującej najlepsze podejście.

Moim zdaniem wykonywaniem kopii zapasowych powinien zajmować się system operacyjny. W dodatku powinien je przygotowywać w sposób możliwie zautomatyzowany i transparentny dla użytkownika. Niestety na dzień dzisiejszy jedynie użytkownicy Mac OS mogą cieszyć się taką funkcjonalnością wbudowaną w system (program Time Machine). Posiadacze komputerów PC muszą radzić sobie inaczej.

Pomysł 1: nośniki optyczne

Najbardziej oczywistym sposobem backupu jest regularne ręczne wykonywanie kopii ważnych plików na nośniki optyczne (płyty CD, DVD), itp. Sam kiedyś korzystałem z tej metody i zdecydowanie ją odradzam, wiążą się z nią właściwie same niedogodności.

Wady:

- płyty z czasem ulegają uszkodzeniu i nie można ich odczytać (nawet jeśli nie są porysowane)

- łatwo je zgubić lub zniszczyć

- kopie zapasowe muszą być wykonywane ręcznie

- jeśli mamy kilka komputerów, synchronizacja plików jest koszmarem

- nie mamy dostępu do naszych danych na cudzych (np. uczelnianych) komputerach, jeśli nie zabierzemy ze sobą płyty (płyt)

Pomysł 2: pendrive’y

Pamięci flash zazwyczaj nosimy zawsze przy sobie. Z tego powodu nie wiąże się z nimi niedogodność nr 4. Punkt pierwszy również nie ma zastosowania, z powodu innej budowy tego rodzaju nośników. W dodatku zdecydowanie trudniej je zniszczyć. Wciąż jednak rozwiązanie to jest dalekie od ideału:

- bardzo łatwo je zgubić

- kopie zapasowe muszą być wykonywane ręcznie

- jeśli mamy kilka komputerów, synchronizacja plików jest uciążliwa

- pendrive’y są najczęstszymi roznosicielami wirusów

Pomysł 3: zewnętrzne dyski dyski USB

W zasadzie posiada takie same wady, jak pamięci flash. Największa różnica uwidacznia się w gabarytach, są one znacznie większe. W efekcie zdecydowanie trudniej je zgubić, są jednak znacznie mniej poręczne.

Pomysł 4: GMail

Bez wątpienia produkt Google Mail był rewolucją – po raz pierwszy dostaliśmy możliwość założenia darmowego konta pocztowego z pojemnością skrzynki rzędu kilku gigabajtów. W dodatku nie występuje ograniczenie na wielkość załączników. Nic dziwnego, że GMail stał się naturalną metodą backupowania plików. Dzięki niemu nie musimy nosić ze sobą fizycznych dysków – nasze dane przechowywane są na serwerach firmy Google. Mamy do nich pełny dostęp zarówno z domu, jak i komputera kolegi, czy publicznej stacji roboczej w bibliotece. W każdej chwili możemy pobrać kopię najnowszej wersji naszego dokumentu. Niestety inne podejście do wykonywania kopii zapasowych tą metodą rodzi zupełnie nowe problemy:

- konieczność posiadania połączenia z internetem w celu pobrania danych
- trudność w organizacji wykonanych kopii zapasowych, brak folderów (etykiety stanowią jedynie ich namiastkę)
- brak zautomatyzowanego systemu kontroli wersji
- ograniczenie dotyczące załączników (np. nie można dodać zipów zawierających pliki wykonywalne)
- nadaje się raczej do umieszczania tylko małych plików
- konieczność ręcznej archiwizacji
- podgląd załączników możliwy jest dopiero po ich pobraniu
- wiele, wiele innych

Wymieniłem tylko kilka słabych stron tego rozwiązania, jasno wynika z nich że GMail nie nadaje się do robienia kopii zapasowych (poza trywialnymi przypadkami).

Rozwiązanie: Dropbox

Dropbox to oprogramowanie, które po pobraniu niewielkiego programu klienckiego (dostępnego na większość popularnych systemów desktopowych: Windows, Linux, Mac OS oraz kilka systemów mobilnych z Androidem oraz iOS na czele) tworzy na komputerze dodatkowy, dość specyficzny folder. Każdy plik, który w nim umieścimy jest automatycznie kopiowany na serwery producenta (umieszczany „w chmurze”). Jeśli w danej chwili nie mamy połączenia z internetem, synchronizacja dokona się po jego uzyskaniu. Dane znajdują się zatem zarówno na lokalnym komputerze, jak i na dyskach producenta programu. Jeśli przydarzy nam się, na przykład, awaria dysku i utracimy nasze dokumenty, wystarczy, po naprawieniu usterki, zainstalować program kliencki i wprowadzić dane logowania naszego konta. Aplikacja automatycznie pobierze z serwerów firmy kopię naszych danych.

Jeśli posiadamy kilka komputerów, warto zainstalować Dropboxa na każdym z nich. W ten sposób jeśli na przykład umieścimy nowy plik w katalogu programu na laptopie, po chwili będzie on dostępny również na naszym PC.

Dodatkowo do naszych plików mamy dostęp także poprzez intefejs webowy. Jeśli korzystamy z cudzego komputera (na którym nie chcemy instalować oprogramowania klienckiego), wciąż możemy pobrać wybrany dokument przez przeglądarkę internetową. Nie musimy już martwić się, że przed wyjściem z domu zapomnieliśmy nagrać ważnego dokumentu na pendrive’a :)

Dostęp przez przeglądarkę pozwala również na korzystanie z dodatkowej, bardzo przydatnej funkcji. Każdy plik jest archiwizowany – edycja dokumentu i dokonanie zapisu powoduje zapis odrębnego rekordu w historii. Przeglądarka pozwala nam przeglądać archiwum oraz przywrócić wcześniejszą wersję pliku. Niestety jeśli korzystamy z darmowego konta, zapamiętywane są jedynie zmiany z ostatniego miesiąca.

Na zakończenie warto dodać, że Dropbox nie jest to rozwiązaniem pozbawionym wad. Największym mankamentem jest fakt, że za pełną wersję musimy zapłacić. Darmowe konto wystarczy przeciętnemu użytkownikowi prawdopodobnie na jakiś rok pracy z powodu ograniczenia przestrzeni dyskowej do 2GB. Limit ten dotyczy również archiwalnych wersji plików. Dlatego umieszczanie filmów albo muzyki, spowoduje szybkie wyczerpanie dostępnych zasobów. Jeśli nie chcemy płacić za usługę, rozsądnie jest wykorzystywać ją przede wszystkim do trzymania dokumentów, kodów źródłowych oraz książek – plików, które nie zajmują zbyt dużo miejsca i nie są zbyt często edytowane.

Kliknięcie poniższego obrazka przeniesie nas na stronę, z której (po założeniu konta) możemy pobrać program. Zachęcam do obejrzenia wideo promocyjnego, wyjaśniającego w prostych słowach na czym polega usługa (w ramce po lewej stronie):

Mój oryginalny kubek :)

W dniach 15-19 Lipca miałem przyjemność uczestniczyć w konferencji „Zjazd Twórców Gier”, która w tym roku miała miejsce w Gdańsku. Pomimo karygodnych braków organizacyjnych, imprezę uważam za niezwykle udaną. Większość wykładów była bardzo interesująca, prelegenci przygotowani i kompetentni. Szczególnie zapadły mi w pamięć wystąpienia Michała Marcinkowskiego, który opowiadał o procesie tworzenia nowej gry Link-Dead (następca Soldata), oraz zespołu Ether Fields, których programista dokonał w ostatnich latach rzeczy absolutnie nieprawdopodobnych (zazdroszczę Mu pasji i zaangażowania).

W odróżnieniu od corocznej konferencji IGK (Inżynierii Gier Komputerowych), ZTG bardzo ułatwiało integrację uczestników. Udało mi się poznać wiele fajnych osób, którzy do tej pory byli mi znani jedynie pod postacią „nicków” na forum gamedev.pl, a także przedstawicieli środowiska middleware oraz demosceny.

Co ciekawe, w akademikach, w których zostaliśmy zakwaterowani, nie mieliśmy dostępu do internetu. Dlatego zamiast komentować zjazd na forum warsztatu, robiliśmy to bardziej prymitywną metodą – w sposób werbalny :) Zdecydowanie ułatwiło to nawiązywanie nowych znajomości i pobudziło ciekawe dyskusje (na IGK integracja ogranicza się głównie do lan-party oraz wspólnych posiłków, tutaj spędzaliśmy na rozmowach właściwie każdą wolną chwilę).

W celu zapoznania z dalszymi informacjami, dotyczącymi zjazdu, warto zapoznać sie ze stroną ZTG, relacją na portalu VictoryGames oraz relacją na blogu Adama „Rega” Sawickiego.

Na koniec chciałem pochwalić się widocznym na zdjęciu, jedynym i niepowtarzalnym kubkiem ZTG z wydrukowaną odwrotnie etykietą (wszystkie pozostałe kubki nie mają tego buga).

Było super, do zobaczenia za rok!

Jeśli szukacie informacji o tym, jak szybko zacząć pisać dobre aplikacje wielowątkowe pod Symbiana, zajrzyjcie raczej do dokumentacji. Jeżeli natomiast chcecie poczytać „do poduchy” jakiś krótki, ciekawy art, zapraszam do lektury. Docelową grupą odbiorców są studenci oraz ich młodsi koledzy, którzy nie rozpoczęli jeszcze nauki akademickiej, absolwenci kierunków informatycznych powinni być obeznani z większością opisanych zagadnień. Osoby szczególnie zainteresowane tematem, zachęcam do zapoznania się z książkami wymienionymi w bibliografii (przede wszystkim chodzi o te anglojęzyczne).

W razie dostrzeżenia ewentualnych błędów merytorycznych, zachęcam do kontaktu poprzez system komentarzy lub e-mail.

http://blog.y3ti.pl/2009/12/studia-nie-sa-ci-do-niczego-potrzebne/